X
تبلیغات
مراقبت پرواز (کنترل ترافیک هوایی) تبریز

مراقبت پرواز (کنترل ترافیک هوایی) تبریز
Air Traffic Control 
قالب وبلاگ
یکی از 18 فرودگاه عجیب دنیا

فرودگاه بین‌المللی دون‌موانگ که به دلیل دو ویژگی خاص خود جزو 18 فرودگاه عجیب دنیا به شمار می‌رود؛ یکی از قدیمی‌ترین فرودگاه‌های آسیاست و در صنعت هوانوردی با کدهای شناسایی  DMK(یاتا) و VTBD  (ایکایو) شناخته می‌شود.

 این فرودگاه پیش از افتتاح در 27 مارس 1914، فعالیت‌های غیر رسمی محدودی داشت‌، اما در تاریخ مذکور رسما افتتاح شد و در اختیار نیروی هوایی سلطنتی تایلند قرار گرفت. درسال 1924، با نشستن یک فروند هواپیمای متعلق به خطوط هوایی KLM پروازهای تجاری این فرودگاه نیز آغاز شد.

 پروازهای تجاری فرودگاه دون‌موانگ که این فرودگاه را به یکی پرترافیک‌ترین فرودگاه‌های آسیا تبدیل کرده بود، تا افتتاح فرودگاه سوارناب هومی در سال 2006 ادامه داشت، اما با افتتاح فرودگاه جدید، فعالیت فرودگاه دون‌موانگ هم متوقف شد. با وجود این، به دلیل بروز برخی مشکلات پیش‌بینی نشده در فرودگاه سوارناب هومی، اکثر پروازهای داخلی شرکت‌های هواپیمایی تایلند از 24 مارس 2007 به فرودگاه دون‌موانگ منتقل شد.

فرودگاه دون‌موانگ در اوج

فرودگاه دون‌موانگ در زمان اوج فعالیت خود در طول سده بیستم، هجدهمین فرودگاه پرترافیک آسیا بود و طبق آمار رسمی شرکت فرودگاه‌های تایلند، در سال 2005 میلادی، بیش از 80  شرکت هواپیمایی معتبر در فرودگاه مستقر بودند که با انجام بیش از 160 هزار پرواز در حدود 38 میلیون مسافر و بیش از 700 هزار تن کالا را به چهار گوشه دنیا منتقل کردند.

اما با افتتاح فرودگاه سوارناب هومی، ترافیک فرودگاه دون‌موانگ به شدت کاهش یافت، به گونه‌یی که در سال 2010، ترافیک مسافری فرودگاه دون‌موانگ فقط در حدود سه میلیون نفر بود که این فرودگاه را به لحاظ ترافیک مسافری، تا رده چهارم فرودگاه‌های تایلند تنزل داد.

 در حال حاضر ، شرکت فرودگاه‌های تایلند و نیروی هوایی سلطنتی این کشور مشترکاً از فرودگاه دون‌موانگ استفاده می‌کنند، اما فعالیت هواپیماهای نظامی در این فرودگاه، محدود به پرواز هواپیماهای ترابری نیروی هوایی تایلند است و عملاً هیچ هواپیمای شکاری، جنگنده یا بمب‌افکن در این فرودگاه مستقر نیست.

دسترسی به فرودگاه

این فرودگاه موقعیت جغرافیایی مطلوبی دارد و امکان دسترسی به مرکز شهر بانکوک از طریق جاده معروف «ویب هوایی رانگسیت» مقدور است. البته، در سال‌های اخیر یک بزرگراه جدید نیز به فاصله اندکی از خیابان مذکور ساخته شده است که به دلیل اتصال بهتر به شبکه حمل و نقل درون شهری، گزینه مناسب‌تری برای مسافران به شمار می‌رود.

ناگفته نماند در جریان سیل اخیر تایلند، آب سراسر باندهای این فرودگاه را فرا گرفت و به دلیل آب‌گرفتگی و عدم امکان رویت چراغ‌های روشنایی باند پروازهای تا اطلاع ثانوی به فرودگاه سوارناب هومی منتقل شد.

فرودگاه دون موانگ در گذر زمان

این فرودگاه ابتدا برای اهداف نظامی ساخته شد و در اصل، یک پایگاه هوایی بود. در سال 1911 سه افسر جوان نیروی هوایی که برای گذراندن دوره‌های خلبانی به فرانسه اعزام شده بود، اجازه یافتند تا هشت فروند هواپیمای جنگی فرانسوی را، که بعدها شاکله نیروی هوایی تایلند را تشکیل داد، خریداری کنند. این افراد هواپیماها را به تایلند آوردند و در فرودگاه دون‌موانگ مستقر کردند.

سه سال بعد، در هشتم مارس 1914، اولین پرواز آزمایشی فرودگاه انجام شد و 19 روز بعد، فرودگاه رسما افتتاح شد. در سال 1924، اولین پرواز تجاری فرودگاه نیز انجام شد.

 در سال 1933، فرودگاه دون‌موانگ به صحنه درگیری‌های شدید میان سلطنت‌طلبان و نیروهای دولتی تبدیل شد و در جنگ جهانی دوم، از مهم‌ترین پایگاه‌های نیروی هوایی ایالات متحده برای حمله به ویتنام به شمار می‌رفت.

عجایب فرودگاه دون‌موانگ

فرودگاه دون‌موانگ دارای دو باند موازی است که فاصله میان دو باند ، یک زمین گلف است که افراد با خیال آسوده در این زمین مشغول بازی می‌شوند و صرفاً در مواردی که هواپیمایی در حال نشست یا برخاست است، با نور قرمز به آن‌ها هشدار داده می‌شود.

 

دومین مورد عجیب فرودگاه نیز مربوط به ساختار باند آن است ، چرا که تنها تاکسی‌وی باند در انتهای آن قرار دارد و هواپیماها برای ورود و خروج از باند مجبورند این فاصله را «خزش» کنند.

لینک این مقاله

[ جمعه پنجم اسفند 1390 ] [ 11:30 ] [ مدیر وبلاگ ]

به مناسبت یکصدمین سالگرد تاسیس این فرودگاه

هامبورگ جزو یکی از قدیمی‌ترین فرودگاه‌های جهان است که هنوز جایگاه اصلی خود را حفظ کرده است و وارد صدمین سال تاسیس خود شده است.

در ژانویه 2010، شرکتی بنام Luft Schiffhallen تاسیس شد تا اینکه تسهیلات حمل و نقل را بخصوص برای شخصیتهای سیاسی و تجاری فراهم کند. درسال 1919 شرکتLuftreederei ، اولین پرواز برنامهای خود را آغاز کرد این پرواز در مسیر هامبورگ به برلین انجام شد.

اولین پرواز فرودگاه

در سال 1920 اولین پروازهای بین‌المللی آغاز شد که کپنهاگ را از طریق هامبورگ به آمستردام و رتردام وصل می کرد. درسال 1923 هامبورگ مجهز به ایستگاه رادیویی شد که در آلمان تنها فرودگاه مجهز به این تجهیزات بود. برد این ایستگاه رادیویی، فرودگاه‌های لندن، زوریخ، استکهلم و ورشو را تحت پوشش قرار می‌داد.

در سال 1923 کلا 5087 مسافر جابجا شدند، و درسال 1923 فرودگاه به شبکه تراموا مجهز شد. در سال 1929 ساختمان ترمینال برای فرودگاه تاسیس شد و در سال 1937 تعداد مسافران حمل شده به 57194 نفر رسید. در سال 1939 فرودگاه هامبورگ تبدیل به پایگاه Luftwaffe شد و پروازهای هواپیماهای مسافری تعطیل شد که به علت شروع جنگ جهانی دوم بود. البته شایان ذکر است که در حلول جنگ جهانی دوم، به این فرودگاه هیچ صدمه‌ای زده نشد. در سال 1945 فرودگاه هامبورگ تحت کنترل نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا در آمد که از اتمام جنگ جهانی دوم تا سال 1950 بطول انجامید.

در سال 1948 انگلیس که فرودگاه را اداره می‌کرد باندهای فرودگاه را از لحاظ زیرسازی و روسازی مقاوم‌تر نمود و این فرودگاه را برای پروازهای هواپیماهای جدید و سنگین‌تر، آماده ساخت.

اولین تجهیزات ناوبری فرودگاه

در سال 1951، سیستم ILS برای این فرودگاه معرفی شد (سیستم فرود در شرایط بد جوی). در سال 1954 لوفت‌هانزا تاسیس شد و در سال 1955، هامبورگ نقطه شروع برای اولین پرواز لونت‌هانزا شد. اولین برج مجهز به رادار در سال 1955 در جلوی ساختمان اصلی ساخته شد. در 25 اکتبر سال 1959، شرکت پان آمریکن، اولین شرکتی بود که با یک فروند هواپیمای بویئنگ707 در هامبورگ نشست.

در دوم مارس 1960، اولین B707 شرکت لوفت‌هانزا در فرودگاه هامبورگ نشست، مبدا این پرواز فرودگاه سیتل بود.

طول باند اصلی به 10662 فوت؛ چیزی حدود 3250 متر افزایش داده شد که برای عملیات پروازهای جت جدید مثل B707 مناسب بود.

در سال 1961، فرودگاه هامبورگ موفق شد طی همین سال، یک میلیون مسافر جابجا کند .درسال 1964 طول باند به 12027 فوت (3666متر) افزایش داده شد.

در سال 1966 بیش از دو میلیون مسافر جابجا شدند، در سال 1970، نه خط تراموای فرودگاه در 26 می، عملیاتی شد.

توسعه ترمینال‌های فرودگاه

در سال 1976 آشیانه B تاسیس شد که همزمان 600 مسافر را جابجا می‌کرد.

در سال 1976 کنکورد فرانسه در 24 و 25 آوریل در این فرودگاه نشست.

در سال 1982 ترمینال اجاره‌ای گسترش پیدا کرد و در سال 1984 یک برج دارای سرویس رادار تاسیس شد.

در سال 1993 ترمینال 4 هم تاسیس شد در سال 2000 اولین قدم‌ها برای خصوصی‌سازی انجام شد.

در سال 2005 ترمینال جدید شماره 1 در ماه می ساخته شد ترمینال 4 به ترمینال شماره 2 تبدیل شد و ترمینال اجاره‌ای به ترمینال T تغییر نام یافت.

در سال 2011 در 10 ژانویه فرودگاه هامبورگ صدمین سال تولد خود را جشن گرفت.

 لینک این مقاله

[ شنبه هفدهم اردیبهشت 1390 ] [ 11:5 ] [ مدیر وبلاگ ]

«معرفی فرودگاه بين‌المللي کانسای ژاپن» تهیه شده توسط موسسه نشنال جئوگرافیک (حجم: 230 مگابایت)

لینک دانلود فیلم

[ دوشنبه هجدهم بهمن 1389 ] [ 22:10 ] [ مدیر وبلاگ ]
«معرفی فرودگاه بين المللي هنگ كنگ» تهیه شده توسط موسسه نشنال جئوگرافیک (حجم: 480 مگابایت)


لینک دانلود فیلم
[ دوشنبه هجدهم بهمن 1389 ] [ 22:4 ] [ مدیر وبلاگ ]

بهترین فرودگاه جنوب شرق اروپا

فرودگاه بین‌المللی آتن بزرگ‌ترین فرودگاه منطقه آتیکای یونان و هاب نخست خطوط هوایی«المپیک ایر» و «اینجین ایر لاینز» است. این فرودگاه در 30 کیلومتری شرق پایتخت یونان قرار گرفته است و در صنعت هوانوردی با کدهای شناسایی LGAV و (ایکایو) و ATH (یاتا) شناخته می‌شود.

فرودگاه بین‌المللی آتن به پاس خدمات «آلفتریوس ونیزلوس» سیاستمدار مشهور یونانی، به صنعت هوانوردی این کشور، به اسم وی نامگذاری شده است. فرودگاه آتن یکی از فرودگاه‌های جوان اروپا به شمار می‌رود و از سال‌های عملیاتی شدن آن، کمتر از عدد انگشتان دست سپری می‌شود.

این فرودگاه در سال 2001 افتتاح شد و در مدت کوتاهی توانست به یکی از بهترین فرودگاه‌های قاره سبز تبدیل شود. در همین راستا، فرودگاه بین‌المللی آتن موفق شده است دوبار، در سال‌های 2005 و 2006، در ارزیابی‌های موسسه معتبر «اسکای تراکس» عنوان بهترین فرودگاه جنوب‌شرق اروپا را به خود اختصاص دهد.

فرودگاه آلفتریوس با نشستن یک فروند هواپیمای خطوط هوایی یونان در 29 مارس سال 2001 میلادی رسما افتتاح و جایگزین فرودگاه قدیمی «ایلینیکون» شد.

این فرودگاه دارای گواهینامه ایمنی از موسسه ایمنی هوانوردی اروپا و اداره هوانوردی فدرال ایالات متحده است و امکان نشست و برخاست کلیه هواپیماهای نسل جدید، از جمله ایرباس 380، در این فرودگاه وجود دارد.

آمار

فرودگاه بین‌المللی آتن از فرودگاه‌های پر ترافیک اروپاست که در میان 25 فرودگاه پرترافیک قاره سبز قرار دارد. طبق آمار رسمی اتحادیه بین‌المللی فرودگاه‌ها در سال گذشته میلادی 16 میلیون و 225 هزار و 885 نفر از این فرودگاه جابجا شدند که عملکرد قابل قبولی محسوب می‌شود. فرودگاه آتن به دلیل موقعیت جغرافیایی خود، چهار راه ارتباطی اروپای غربی، خاور دور و شمال اروپاست و انتظار می‌رود ترافیک آن به تدریج افزایش داشته باشد.

فرودگاه بین‌المللی آلفتریوس ونیزلوس آتن با مشارکت بخش خصوصی اداره می‌شود که در این میان، سهم دولت 55 درصد و سهم بخش خصوصی 45 درصد است.

با توجه به افزایش تدریجی ترافیک مسافری فرودگاه، یک طرح جامع شش مرحله‌ای برای ارتقای زیر ساخت‌ها و همچنین افزایش ظرفیت فرودگاه تدوین شده است که براساس آن، در پایان فاز نخست که هم‌اکنون در حال انجام است، ظرفیت فرودگاه به 16 میلیون نفر در سال می‌رسد و در پایان فاز نهایی، ظرفیت مسافری فرودگاه به 50 میلیون نفر در سال خواهد رسید.

فرودگاه آتن یکی از معدود فرودگاه‌های جهان است که بهره‌گیری از جدیدترین یافته‌های فناوری اطلاعات را در دستور کار قرار داده و اکثر بخش‌های فرودگاه به سامانه‌های الکترونیکی و دیجیتال مجهز است.

باند و ترمینال‌های فرودگاه

فرودگاه آلفتریوس ونیزلوس دارای دو ترمینال اصلی و اقماری است که از طریق یک زیرگذر به یکدیگر متصل هستند. یک مسیر ارتباطی دیگر نیز در حال ساخت است که انتظار می‌رود عملیات عمرانی آن تا اواخر سال جاری میلادی به پایان برسد. ترمینال اصلی مخصوص پروازهای مسافران کشورهای عضو پیمان شینگن و چند کشور اروپایی دیگر است.

ناگفته نماند کلیه گیت‌های صدور کارت پرواز در ترمینال اقماری انجام می‌گیرد، صرفا برای سوار شدن به هواپیما به ترمینال مذکور مراجعه می‌کنند. ترمینال اصلی در سه طبقه ساخته شده است که طبقه نخست مخصوص مسافران ورودی است، طبقه دوم به مسافران پروازهای خروجی اختصاص دارد و طبقه سوم به رستوران‌ها و کافی شاپ‌های فرودگاه اختصاص یافته است.

فرودگاه آتن دارای دو باند موازی است که طول هر یک در حدود چهار هزار متر است و امکان نشست و برخاست کلیه هواپیماها در آن وجود دارد. ترمینال اقماری فرودگاه به پروازهای مسافران غیرشینگن اختصاص دارد و دارای دو طبقه مجزا برای مسافران ورودی و خروجی است.

دسترسی به فرودگاه

امکان دسترسی به فرودگاه از طریق بزرگراه «آتیکی اودوس» میسر است. وجود این بزرگراه و قرار داشتن سه پارکینگ بزرگ در سه نقطه مختلف فرودگاه، بسیاری از مسافران و مستقبلین را ترغیب می‌کند تا با خودروی شخصی خود به فرودگاه مراجعه کنند.

سرویس‌های تاکسیرانی بسیار منظم فرودگاه آتن نیز به مسافران امکان می‌دهد تا با هزینه مناسب، به نقاط مختلف شهر دسترسی داشته باشند. استفاده از لیموزین نیز برای آن دسته از مسافرانی که مایل به استفاده از این نوع خودروها هستند، میسر است.

فرودگاه بین‌المللی آلفتریوس ونیزلوس علاوه بر امکانات فوق، به خط 3 متروی آتن نیز متصل است و مسافران می‌توانند با هزینه‌یی بسیار اندک، در مسیر فرودگاه به نقاط مختلف شهر و بالعکس جابجا شوند.

خطوط اتوبوسرانی فرودگاه آتن نیز بسیار منظم است و چهار خط اتوبوسرانی، مسافران را در مسیر فرودگاه به شهر و بالعکس جابجا می‌کنند.

لینک این مقاله

 

[ دوشنبه هجدهم بهمن 1389 ] [ 0:23 ] [ مدیر وبلاگ ]
فرودگاه بین‌المللی بلگراد فعالیت خود را از سال 1962 آغار کرده است. این فرودگاه در زمینی به مساحت 18 کیلومترمربع در نزدیکی شهر surcin که بعدا به عنوان پایتخت یو گسلاوی شناخته شد، ساخته شده است.

برخورداری از باندی به طول 3400 متر به تمامی خطوط هوایی عصر خود حتی عصر حاضر این امکان را می‌دهد که به راحتی در این فرودگاه به عملیات بپردازند.

تاریخچه

ساختمان اصلی ترمینال که امروزه به عنوان ترمینال 1 شناخته می‌شود در دهه 1980 به ساختمانی با امکانات مجهزتر و وسیع‌تر متصل شده است.

صنعت هواپیمایی غیرنظامی به علت وقوع جنگ داخلی و فروپاشی یوگسلاوی مابین سال‌های 1992 تا 1995 به مدت قابل توجهی از روند رشد بازمانده و متحمل ضربه شدیدی گردید.

در آن زمان نیروهای متحد ناتو منطقه پرواز ممنوعی بر فراز یوگسلاوی برقرار نمودند که این موضوع علاوه بر ضربه‌ای که جنگ‌های داخلی بر پیکره صنعت هواپیمایی وارد کرد در کنار تحریم‌های مختلفی که توسط سازمان ملل در اثنای سال‌های 1992 تا 2000 بر این کشور تحمیل نمود، ضربات شدیدی به اقتصاد ملی این کشور وارد ساخت در سپتامبر 1998 خطوط هوایی بین‌المللی یوگسلاوی (JAT) از پرواز به فرودگاه‌های اتحادیه اروپا منع شد و هشت ماه بعد این محدودیت به صورت ممانعت پرواز کلیه خطوط هوایی اتحادیه اروپا به یوگسلاوی تعمیم داده شد تا اینکه در فوریه سال 2000 محدودیت‌ها بطورکلی برداشته شد و بازسازی با روند آرامی آغاز گردید.

امروزه اثرات جنگ‌های داخلی گذشته و مشکلات سیاسی اعمال شده هنوز در منطقه احساس می‌شود. در سال گذشته علی‌رغم اینکه ضربات رکود اقتصادی جهان که اخیرا کشورهای جهان با آن روبرو هستند به مشکلات سابق افزوده شد اما صنعت هواپیمایی در این کشور به علت روند تدریجی رو به رشد سال‌های گذشته شروع به سوددهی کرده بود.

نام فرودگاه بلگراد از نام دانشمند و فیزیکدان معروف صرب، نیکولا تسلا بر گرفته شده است که به علت فعالیت‌هایش در زمینه الکتریسیته در اواخر قرن 19 و اوایل قرن 20 به معروفیت رسید.

ترمینال‌ها

امروزه چیزی که هر بیننده‌ای به عنوان ساختمان اصلی فرودگاه در نظر دارد در واقع ترمینال 2 فرودگاه است که در دهه 1980 به ساختمان اصلی متصل شده است.

ترمینال 1 امروزه علاوه بر پذیرش مسافر، ساختمان بزرگ اداری فرودگاه را نیز در خود جای داده است. پروازهای برنامه‌ای توسط تعدادی از خطوط هوایی کم‌هزینه در کنار پروازهای چارتری که غالبا توسط شرکت‌های خارجی ارایه می‌شود، انجام می‌پذیرد.

توسعه تدریجی در این فرودگاه در حال ادامه می‌باشد بطوری‌که تعداد شش دستگاه پل اتصال ساختمان ترمینال به هواپیما(سیستم Docking) جهت استفاده مسافران به عنوان اصلی‌ترین تاسیسات ترمینال 2 در اواسط سال 2005 در برنامه توسعه گنجانده شده و در ماه می سال 2006 به مرحله بهره برداری رسید.

در اثنای سال 2005 تا 2006 هم‌زمان با تکمیل طرح پل‌های مسافری، مابقی تاسیسات ترمینال 2 از قبیل سیستم‌های الکتریکی و تسمه نقاله‌های حمل‌بار، کانترهای پذیرش مسافر و صفحات نمایش اطلاعات پروازهای ورودی و خروجی و سیستم‌های تهویه مطبوع کلا با سیستم‌های جدید تعویض شده‌اند. در زمینه خدمات نیز تغییر حاصله این است که واحدهای کترینگ مسافر مجاب شده‌اند تا در زمان حضور مسافران در داخل ساختمان ترمینال‌ها باز و به ارایه سرویس بپردازند.

در فضای پروازی نیز تغییراتی اعمال شده است که از آن جمله می‌توان به توسعه پارکینگ هواپیما جهت پذیرش هواپیماهای بیشتر در سال 2005 و روکش باند و سطوح پروازی اشاره نمود. تنها مشکلی که فرودگاه در فصل زمستان به علت شرایط آب و هوایی و وجود مه غلیظ در منطقه با آن روبروست این است که نزدیک‌ترین فرودگاه احتیاطی به این فرودگاه 140 مایل با آن فاصله دارد لذا با در نظر گرفتن این موضوع ، سیستم ILS ІІدر سال 1997 در این فرودگاه نصب و به دنبال آن در سال 2008 به سیستم ILS III B ارتقا یافت. سیستم اخیر به هواپیماها این امکان را می‌دهد که در شرایط دید حداقل 75 متر جهت فرود و در دید حداقل 150 متر به پرواز درآیند.

برای اولین بار شرکت هواپیمایی Austrian در تاریخ 4 ژانویه سال 2009 جهت فرود در شرایط دید 75 متر از این سیستم استفاده نمود و در مدت کمی بعد از آن نیز یک شرکت سوئیسی در همان شرایط با استفاده از سیستم ILS موجود در این فرودگاه به زمین نشست.

سیستم تامین الکتریکی کمکی فرودگاه در حال حاضر از دو ژنراتور دیزلی که در سال 1979 و 1982 در فرودگاه، نصب شده‌اند بهره می‌بردکه این دو ژنراتور به زودی توسط یک ژنراتور با سیستم جدید و قوی‌تر از ژنراتورهای قبلی جایگزین خواهند شد.

سیستم‌های کنترل شدت روشنایی باند و تاکسی‌وی‌ها که توسط شرکتElgra Vision با استفاده از تکنولوژی کمپانی Transcom در فرودگاه نصب شدهاند از دیگر موارد طرح ارتقا فرودگاه بلگراد می‌باشد.

شرکت Elgra Vision که امروزه امتیاز تامین و پخش فرآورده‌ها و محصولات کمپانی Transcom را در منطقه در اختیار دارد به عنوان پیمانکار اصلی فرودگاه بلگراد در طرح‌های الکتریکی انجام پروژه‌های بزرگی را در این فرودگاه برعهده گرفته است.

آمار

از دسامبر سال 2009 آمار مسافران و پروازها به علت برداشته شدن ویزا برای تبعه صرب جهت ورود به کشورهای عضو پیمان شینگن، در مقایسه با سال قبل از آن، حاکی از افزایش 20 درصد است.

بیشترین افزایش در مورد پروازهای میلان به مقدار 45 درصد، مونیخ 44 درصد، پراگ 40 درصد، رم 32 درصد و وین 30 درصد می‌باشد. علاوه بر آن در ابتدای سال 2010 شاخص میزان ترافیک در مسیر تازه‌ تاسیس یافته به بوداپستِ مجارستان، 80 درصد بوده است.

از دسامبر 2009 دو شرکت هواپیمایی Malev مجارستان و Tarom رومانی پروازهای خود را به بلگراد آغاز نموده‌اند. این در حالیست که شرکت اتریشی Austrian برای برقراری سومین پرواز خود در روز مابین وین و بلگراد اعلام کرده است. بااین اعلام رقابت بین شرکت و شرکت NIKI که پروازهای خود را به مقصد وین از اول فوریه آغاز کرده بود، به مرحله جدیدی رسیده است. این امر باعث شد که وین از لحاظ تعداد پرواز در رتبه نخست شهرهای مقصد از فرودگاه بلگراد قرار گیرد.

شرکت دانمارکی Cimber Sterling در تابستان گذشته با دو پرواز در هفته از کپنهاگ به بلگراد پروازهای خود را آغاز کرد. این در حالی است که شرکت Span air با سه پرواز در هفته از بارسلونا از ماه آوریل و شرکت Air Baltic با چهار پرواز در هفته بهriga (پاینخت لتونی) پروازهای خود را در ماه «می» آغاز کرد.

در ماه ژوئن شرکت، Wizz Air با سه پرواز در هفته به مقصد دورتموند و لندن (فرودگاه luton) عملیات خود از فرودگاه بلگراد را آغاز کرد. به دنبال آن شرکت‌های دیگری نیز پروازهایی را به مقصد بلگراد برقرار نمودند و به این ترتیب بلگراد به عنوان سیزدهمین هاب فرودگاهی اروپا مطرح شد.

از 15 دسامبر، پروازهایی نیز از شهرهای رم و مالمو «سوئد» به انجام عملیات اقدام نمودند و شرکت‌های دیگری نیز پروازهای به مقصد آیندهون، ممینگن و استکهلم را در دستور کار خود دارند.

در این اثنا شاید بتوان از آغاز فعالیت مجدد شرکت هوایی اسلونن بنام Adira بعد از 18 سال وقفه به عنوان مهمترین رویداد اخیر نام برد. این شرکت از اول مارس 2010 شش پرواز در هفته از شهر Ljubljana به بلگراد بر قرار نموده است. بدین ترتیب با وجود چنین روند رشدی در آمار پروازهای فرودگاه بلگراد، نیاز این فرودگاه برای ایجاد فضای پارک بیشتر برای هواپیماها و اتصال دو پارکینگ A و C و همزمان با آن توسعه 50 درصدی وسعت پارکینگ C را بیش از بیش نمایان می کند.

در مورد تسهیلات فرودگاهی نیز علاوه بر بهره‌برداری از 5 عدد سیستم Docking جهت انتقال مستقیم مسافران از ساختمان ترمینال به داخل هواپیماها، اتوبوس‌های Cobus 3000 نیز به امر جابجایی مسافران در پارکینگ مشغولند.

در داخل ساختمان ترمینال نیز در حال حاضر سالن‌های ورود و خروج مسافران توسط یک دیوار شیشه‌ایی از هم مجزا شده‌اند که این قسمت در برنامه‌ریزی‌های انجام شده در طرح توسعه ترمینال به صورت طبقات مجزا از هم در دستور کار قرار دارند.

در 8 ماه نخست سال 2010 تعداد مسافران جابجا شده در فرودگاه در مقایسه با زمان مشابه در سال 2009 به میزان 10 درصد افزایش یافته است و در این اثنا روز 16 آگوست به عنوان شلوغ‌ترین روز در تاریخ فرودگاه به عنوان یک رکورد به ثبت رسیده است بطوری‌که مجموع مسافران جابجا شده در این روز به عدد 13479 نفر رسید.

بطور کلی فرودگاه بلگراد موفق شده است که از آگوست 2009 تا آگوست 2010 تعداد 10 شرکت هواپیمایی را جهت انجام عملیات به این فرودگاه جذب نماید.

امروزه 32 شرکت هواپیمایی مختلف از 3 قاره جهان در فرودگاه بلگراد به عملیات پرواز مشغولند و پروازهایی را به 52 مقصد در این قاره‌ها انجام می‌دهند.

این فرودگاه پروژه‌هایی را نیز از قبیل احداث هتل، مرکز تجاری و بخش حمل و نقل (کارگو) به عنوان طرح‌های کلیدی در دستور کار خود دارد.

لینک این مقاله

 

[ چهارشنبه سیزدهم بهمن 1389 ] [ 11:27 ] [ مدیر وبلاگ ]
فرودگاه ادینبورگ، که در صنعت هوانوردی با کدهای شناسایی EDI (یاتا) و EGPH (ایکایو) شناخته می‌شود، در 10 کیلومتری غرب شهر زیبای ادینبورگ قرار گرفته است. این فرودگاه موفق شد با پذیرش بیش از 9 میلیون مسافر در سال گذشته، برای نخستین بار در پنج سال اخیر، بالاتر از فرودگاه معروف گلاسکو قرار گیرد و عنوان پرترافیک‌ترین فرودگاه اسکاتلند را به خود اختصاص دهد.

فرودگاه ادینبورگ در میان فرودگاه‌های بریتانیا نیز جایگاه مناسبی دارد و به لحاظ ترافیک مسافری، در رده هفتم و از نظر تعداد نشست و برخاست هواپیماها در جایگاه پنجم قرار دارد.

این فرودگاه یکی از شش فرودگاه معروف بریتانیایی است که زیر نظر گروه عمرانی فروویال اسپانیا اداره می‌شود.

فرودگاه ادینبورگ هاب دو شرکت هواپیمایی ارزان‌قیمت ایزی‌جت و رایان‌ایر است، که در سال‌های اخیر به جایگاه ویژه‌ای در صنعت هواپیمایی اروپا دست یافته‌اند.

ساختمان اصلی ترمینال کنونی

فرودگاه ادینبورگ در سال 1977 میلادی با نظارت «روبرت ماتیو»، معماربزرگ بریتانیایی، طراحی و ساخته شد، اما در سال‌های اخیر نیز تحت نوسازی و بازسازی قرار گرفت و سالن‌های جدیدی به آن افزوده شد.

برج مراقبت فرودگاه، کاملا نوساز است و از ساخت آن بیشتر از چند سال سپری نمی‌شود.

البته، طبق طرح جامع فرودگاه، ترمینال کنونی بازهم توسعه خواهد یافت و با ساخت تاسیسات و افزودن امکانات جدید، ظرفیت آن تا سال 2030 میلادی به 26 میلیون نفر در سال خواهد رسید.

فرودگاه ادینبورگ در گذر زمان

فرودگاه کنونی ادینبورگ در سال 1915 با نام فرودگاه «ترن هاوس» افتتاح شد و در زمان جنگ جهانی نخست، شمالی‌ترین پایگاه هوایی نظامیان بریتانیا به شمار می‌رفت.

در سال 1925 فرودگاه اندکی توسعه یافت و به محل استقرار یگان‌های هوایی تبدیل شد. در آن زمان، فرودگاه دارای یک باند چمن موقتی بود و کلیه نشست برخاست‌ها با استفاده از همان باند انجام می‌شد.

در سال 1918، با شکل‌گیری نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا، وزارت دفاع فرودگاه را تملک کرد و نام آن را به «راف ترن هاوس» تغییر داد.

با آغاز جنگ جهانی دوم، به سرعت یک باند 3900 فوتی برای فرودگاه ساخته شد و هواپیماهای جنگنده و بمب‌افکن در فرودگاه مستقر شدند.

پس از پایان جنگ، فرودگاه هنوز هم در اختیار نظامی‌ها قرار داشت، اما در سال 1974، با انجام نخستین پروازهای تجاری، فرودگاه به تدریج از حالت نظامی خارج شد و در اختیار هواپیمایی قرار گرفت.

در آن سال، شرکت هواپیمایی بریتانیا-اروپا، پروازهای منظمی را میان ادینبورگ و لندن بر قرار کرد و فعالیت تجاری فرودگاه آغاز شد. در سال 1952، باند فرودگاه توسعه یافت و طول آن به شش هزار فوت رسید.

در سال 1965، برای رفاه حال مسافران، یک ترمینال مسافری احداث شد و پس از پنج سال، تحت توسعه و بازسازی قرار گرفت. در سال‌های پایانی دهه 60، وزارت دفاع کلیه یگان‌های خود را از فرودگاه خارج کرد و فرودگاه در اختیار وزارت هوانوردی قرار گرفت.

در سال 1971، گروه فرودگاهی بریتانیا مالکیت فرودگاه را در اختیار گرفت و با ساخت یک باند و ترمینال جدید، به سرعت عملیات عمرانی را در این فرودگاه آغاز کرد.

به رغم این‌که باند 13/31 فرودگاه (که اکنون 12/30 است) بازدهی خوبی داشت، اما علاوه بر قرار داشتن در مسیر باد مخالف، امتداد آن نیز به گونه‌ای بود که مانع از توسعه باندهای دیگر می‌شد. به همین دلیل، ساخت باند جدیدی در دستور کار قرار گرفت و باند 06/24 به طول 8399 فوت در سال 1977 به پایان رسید.

ترمینال جدیدی نیز در مجاورت باند احداث و ترمینال قدیمی به ترمینال کارگو تبدیل شد.

در سال‌های دهه 80 میلادی، پروازهای بین‌المللی فرودگاه ادینبورگ به پروازهای آمستردام و دوبلین محدود می‌شد، اما با خصوصی‌سازی فرودگاه در اوایل سال 2000، تعداد پروازهای بین‌المللی به طور چشم‌گیری افزایش یافت.

طبق آمار رسمی اتحادیه بین‌المللی فرودگاه‌ها، فرودگاه ادینبورگ در سال 2009 میلادی، پذیرای 9 میلیون و 49 هزار و 355 نفر بود و 115 هزار و 969 نشست برخاست در آن انجام شد.

طرح های عمرانی

در سال 2008، با هزینه‌ای بالغ بر 16 میلیون پوند، روکش سطوح پروازی کاملا نوسازی شد که پیش‌بینی می‌شود رو کش جدید به دلیل کیفیت مطلوب آن حداقل تا 15 سال دیگر نیازی به تعویض نداشته باشد.

از دیگر طرح‌های عمرانی فرودگاه می‌توان به ساخت یک سالن زیبا برای مسافران خروجی اشاره کرد که با هزینه‌ای بالغ بر 40 میلیون پوند از دسامبر سال 2008 آغاز شده است.

250میلیون پوند اعتبار نیز، برای نوسازی و بازسازی بخش‌های مختلف فرودگاه در 10 سال آینده در نظر گرفته شده است.

دسترسی به فرودگاه

امکان دسترسی به فرودگاه با استفاده از تاکسی و خودروی شخصی، از طریق یک بزرگراه چند بانده، میسر است.

سرویس‌های منظم اتوبوس‌رانی هم مسافران را در فواصل زمانی کوتاه، در مسیر فرودگاه و مرکز شهر جا به جا می‌کنند.

در حال حاضر، فرودگاه به سامانه قطار درون شهری متصل نیست، گرچه فاصله فرودگاه تا اولین ایستگاه مترو بسیار اندک است. ناگفته نماند اتصال فرودگاه به سامانه‌ی قطاردرون شهری در دستور کار قرار داشت که به دلیل مشکلات مالی و کمبود بودجه، در سال 2007 متوقف شد.


برگرفته شده از ماهنامه شرکت مادر تخصصی فرودگاه‌های کشور

لینک این مقاله


[ چهارشنبه یکم دی 1389 ] [ 18:12 ] [ مدیر وبلاگ ]

غروب تاگل

فرودگاه بین‌المللی تاگل که در صنعت هوانوردی با کدهای شناسایی TXL (یاتا) و EDDT (ایکایو) شناخته می‌شود، مهم‌ترین فرودگاه برلین است که در هشت کیلومتری شمال پایتخت آلمان در منطقه‌ای به همین نام واقع شده است.

این فرودگاه یکی ازقدیمی‌ترین فرودگاه‌های آلمان و اروپاست وبا تکمیل عملیات ساخت فرودگاه جدید برلین در سال 2012، فعالیت این فرودگاه نیز کاملا متوقف خواهد شد.

یکی از جالب‌ترین ویژگی‌های این فرودگاه، ساختمان ترمینال شش‌ضلعی آن است که فاصله آن با باند فرودگاه بسیار کم است، به گونه‌ای که مسافران از زمان پیاده شدن از هواپیما تا زمان خروج از ترمینال فقط 30 متر پیاده‌روی می‌کنند.

فرودگاه بین‌المللی تاگل، هاب شرکت هواپیمایی ایربرلین است و هواپیمایی لوفت‌هانزا نیز 30 درصد پروازهای خود را از این فرودگاه انجام می‌دهد. البته، علاوه بر شرکت‌های مذکور، تعداد زیادی از شرکت‌های هواپیمایی چارتر نیز در این فرودگاه مستقر هستند که با افتتاح فرودگاه بین‌المللی براندنبورگ برلین در اوایل سال 2012، کلیه پروازهای خود را به این فرودگاه منتقل خواهند کرد.

فرودگاه بین المللی برلین در گذر زمان

فرودگاه بین‌المللی برلین در سال 1948 در زمینی که از آغاز جنگ جهانی سایت تحقیقات راکتی آلمان بود، احداث و به سرعت به پیشرفته‌ترین تجهیزات روز آن دوران مجهز شد.

در آن سال‌ها، باند فرودگاه برلین با برخورداری از 2428 متر طول، (معادل 7966 فوت) طویل‌ترین باند فرودگاهی در اروپا بود، اما تا مدت‌ها در اختیار آلمانی‌ها نبود، چرا که موقعیت خاص برلین غربی در طول جنگ سرد (از هشتم مه 1945 تا دوم اکتبر 1990) باعث شده بود قدرت‌های پیروز در جنگ جهانی دوم، این فرودگاه را کاملا در اختیار خود بگیرند و به همین دلیل، تقریبا کلیه نوبت‌های پروازی فرودگاه تاگل در اختیار شرکت‌های هواپیمایی ایالات متحده، انگلستان و فرانسه قرار داشت. به علاوه کلیه پرسنل مراقبت پرواز وهمچنین خدمه‌ی پروازی، از جمله خلبانان، مهندسان پرواز و مهماندارانی که کلیه مسیرهای هوایی تحت نظر این سه کشور کار می‌کردند، ملزم به دریافت گذرنامه آمریکایی، بریتانبایی یا فرانسوی شده بودند.

خطوط هوایی ایرفرانس نخستین شرکت هواپیمایی بودند که پروازهای منظم تجاری خود را از دوم ژانویه‌ی 1960 در این فرودگاه آغاز کرد. این شرکت اول در فرودگاه تمپل هاف مستقر بود، اما به دلیل کوتاه بودن بیش‌ازحد باند فرودگاه مذکور و ظهور جت‌های مدرن نسل اول مانند بوئینگ707 در آن زمان پروازهای خود را به فرودگاه تاگل منتقل کرد.

خطوط هوایی پان آمریکن دومین شرکت هواپیمایی بود که در این فرودگاه مستقر شد و به تدریج شرکت‌های مختلف انگلیسی نیز از جمله بریتانیا ایرویز، بریتیش ایرتور، بریتیش یونایتد، و ترنس اینترنشنال ایرلاینزدر این فرودگاه مستقر شدند.

این وضعیت تا روز اتحاد آلمان در سوم اکتبر1990 ادامه داشت، اما از آن روز به بعد، حق دسترسی آمریکا، انگلیس و فرانسه به فرودگاه‌های برلین کاملا محدود شد واز 28 اکتبر سال 1990، شرکت هواپیمایی لوفت‌هانزا با انجام روزانه 12 پرواز در مسیر فرودگاه تاگل به فرودگاه‌های کلن، فرانکفورت و گت‌ویک لندن، فعالیت خود را در این فرودگاه آغاز کرد و سپس با خرید امتیازپروازهای داخلی آلمان از شرکت پان آمریکن به قیمت150 میلیون دلار، پروازهای داخلی خود را در سطح گسترده‌تری آغاز کرد. اندکی بعد نیز خطوط هوایی ایر برلین این فرودگاه را به هاب اولیه خود تبدیل کرد.

دسترسی به فرودگاه برلین

علاوه بر وجود دفاتر تاکسی‌رانی و قطار درون شهری، بسیاری از شرکت‌های اتوبوس‌رانی هم در مسیرهای مختلف به مسافران خدمات ارایه می دهند.

زمان انتظار مسافران در ایستگاه‌های اتوبوس، از شرکتی به شرکت دیگر واز مسیری به مسیری دیگر متفاوت و بین 5 تا 40 دقیقه درنوسان است.

ترمینال‌ها

فرودگاه بین‌المللی تاگل دارای چهار ترمینال است، اما به دلیل قدیمی و کوچک بودن فرودگاه، این ترمینال‌ها بیشتر به سالن انتظار شباهت دارند.

ساختمان اصلی، بخش قدیمی فرودگاه است که از دو بخش تشکیل شده است:

ترمینال یک که ساختمانی شش‌ضلعی است، دارای 14 دستگاه جت‌وی است و بسیاری از شرکت‌های هواپیمایی بزرگ در این ترمینال مستقر هستند. اکثر پروازهای مهم نیز از این ترمینال انجام می شود.

ترمینال دو که ابتدا سالن انتظار بود، با گسترش فرودگاه توسعه یافت و به ترمینال تبدیل شد.

در این ترمینال انتقال مسافران به هواپیما و بالعکس از طریق اتوبوس انجام می‌شود.

اما ترمینال سه فرودگاه در سال 2007 به عنوان راه‌کاری موقتی برای پاسخ‌گویی به افزایش ظرفیت فرودگاه احداث شد و عمدتا پروازهای خطوط هوایی ایربرلین از آن انجام می‌شود.

ترمینال چهار نیز ابتدا پارکینگ خودرو بود که در سال 2001 به ترمینال تبدیل شد و تنها بخش فرودگاه است که در طول شب نیز باز است. البته ترمینال بسیار کوچک دیگری نیز وجود دارد که در موارد خاص از آن استفاده می‌شود.


برگرفته شده از ماهنامه شرکت مادر تخصصی فرودگاه‌های کشور

لینک این مقاله


[ دوشنبه پانزدهم آذر 1389 ] [ 18:5 ] [ مدیر وبلاگ ]

شبیه نیلوفر آبی

فرودگاه بین‌المللی قاهره که در سطح بین‌المللی با کدهای شناسایی HECA (ایکایو) و CAI (یاتا) شناخته می‌شود پرترافیک‌ترین فرودگاه مصر و هاب شرکت هواپیمایی ملی این کشور است که در 15 کیلومتری شمال‌شرق قاهره قرار گرفته است.

این فرودگاه به دست یک شرکت مادر تخصصی اداره می‌شود که در زمینه‌های فرودگاهی و ناوبری هوایی خدمات ارایه می‌کند و علاوه بر اداره‌ی فرودگاه قاهره، مدیریت شرکت فرودگاه‌های مصر، شرکت خدمات ناوبری هوایی ملی، اداره‌ی فن‌آوری اطلاعات ناوبری، و سازمان هواپیمایی کشوری مصر را نیز بر عهده دارد.

ناگفته نماند به موجب قراردادی که در سال 2004 میلادی بین این شرکت و شرکت فرودگاهی فراپورت آلمان منعقد شد، بهره برداری از فرودگاه قاهره به مدت هشت سال به این گروه واگذار گردید.

ترافیک مسافری

فرودگاه قاهره از لحاظ ترافیک مسافری، پس از فرودگاه اورتامبوی آفریقای جنوبی، دومین فرودگاه قاره‌ی سیاه به شمار می‌آید و در حال حاضر 65 شرکت هواپیمایی مسافری، از جمله چندین شرکت هواپیمایی چارتر و 9 شرکت حمل و نقل بار هوایی در این فرودگاه مستقر هستند. این در حالی است که طبق آمار رسمی اتحادیه‌ی بین‌المللی فرودگاه‌ها، در سال 2009 میلادی،61 درصد نوبت‌های پروازی این فرودگاه در اختیار شرکت هواپیمایی ملی مصر قرار داشت.

فرودگاه بین‌المللی قاهره که از اوایل سال 2000 میلادی در مسیر توسعه قرار گرفت، با پیوستن شرکت هواپیمایی ملی مصر به اتحادیه‌ی استار الاینس در سال 2008 و افزایش بی‌سابقه‌ی پروازهای این شرکت در دو سال اخیر، به شاهراه ارتباطی آفریقا، اروپا، خاورمیانه تبدیل شده است.

این امر موجب شد با وجود بحران مالی و رکود بی‌سابقه‌ی اقتصادی در سال گذشته، فرودگاه قاهره همراه با فرودگاه‌های استانبول، دبی، و کوالالامپور جزو معدود فرودگاه‌های جهان باشد که در سال گذشته، شاهد رشد ترافیک مسافری بودند.

در سال گذشته، 14 میلیون و 382 هزار و 42 نفر از این فرودگاه جابه جا شدند که این میزان نسبت به مدت مشابه در سال 2008 میلادی، دو در صد افزایش داشت. این در حالی است که فرودگاه قاهره در سال گذشته پذیرای 143 هزار پرواز بود که این میزان نیز در مقایسه با سال ما قبل آن، 3.6 درصد رشد داشت.

ترمینال‌ها

این فرودگاه دارای سه ترمینال است که سومین و بزرگترین ترمینال آن در 27 آوریل 2009 افتتاح شد. ترمینال 2 این فرودگاه در اوایل سال جاری میلادی برای تعمیرات اساسی بسته شد و پیش‌بینی می‌شود عملیات عمرانی آن تا اواخر سال ادامه داشته باشد. ترمینال یک نیز مخصوص پروازهای کارگو است.

فرودگاه بین المللی قاهره هم اکنون دارای سه باند است که به ترتیب 4000، 3300 ، 3180 ، متر طول دارند. باند چهارم نیز در حال احداث است و پیش بینی می‌شود عملیات ساخت آن تا اواخر سال جاری پایان یابد.

با گسترش ناوگان شرکت هواپیمایی مصر و پیوستن این شرکت به یکی از معتبرترین اتحادیه‌های هواپیمایی جهان، مقامات مصری توسعه‌ی این فرودگاه را در دستور کار قرار داده‌اند و مصمم هستند فرودگاه قاهره را به هاب هوانوردی آفریقا و خاورمیانه تبدیل کنند.

در همین راستا، ساخت یک هتل پنج ستاره‌ی 350 تختخوابی در مجاورت ترمینال 3 این فرودگاه آغاز شده و پیمانکار مصری اعلام کرده است پروژه را اول دسامبر سال 2012 تحویل خواهد داد.

هتل مذکور که با هزینه‌ای بالغ بر 91 میلیون دلار در دست ساخت است، به پیشرفته‌ترین امکانات روز هتل‌های دنیا مجهز خواهد بود و از طریق یک راهرو متحرک، به ساختمان ترمینال 3 متصل خواهد شد.

برج مراقبت

ساخت برج مراقبت جدید فرودگاه نیز از مدتی پیش آغاز شده است و قرار است عملیات ساخت آن تا 16 مه سال 2010 به پایان برسد.

این برج به شکل درخت «لوتس» (نیلوفر آبی ) ساخته می‌شود و جلوه‌ی بسیار زیبایی دارد.

همچنین، پارکینگ طبقاتی جدید فرودگاه در مجاورت ترمینال 2 در حال ساخت است و یک راهرو متحرک نیز در میان ترمینال‌های 1 و 2 احداث می‌شود که با تکمیل آن مسافران می‌توانند به راحتی میان این دو ترمینال تردد کنند. این پروژه‌ها تا ژوئن سال 2011 تکمیل خواهند شد.

 

لینک این مقاله

[ شنبه بیست و ششم تیر 1389 ] [ 12:45 ] [ مدیر وبلاگ ]
فرودگاه بین‌المللی (فری هگی) بوداپست یکی از فرودگاه‌های بزرگ اروپای شرقی و بزرگ‌ترین فرودگاه مجارستان است که در 16 کیلومتری جنوب شرق بوداپست واقع شده است.

در این فرودگاه، امکان نشست و برخاست هواپیماهای مختلف از جمله جامبوجت بوئینگ، آنتونوف 124 و آنتونوف 225 وجود دارد، اما بیشتر هواپیماهایی که در فرودگاه نشست و برخاست می‌کنند، جت‌های دو موتوره‌ی ایرباس و بوئینگ و در برخی موارد، جت‌های دور برد 767 هستند. در سال‌های اخیر، فرودگاه بوداپست با جذب شرکت‌های هواپیمایی مختلف موفق شده است مسیرهای پروازی متعددی دایر کند و مسافران فرودگاه می‌توانند از طریق پروازهای مستقیم یا ارتباطی، به فرودگاه‌های اروپا، آفریقا، آسیا، خاورمیانه و آمریکای شمالی سفر کنند.

فرودگاه بین‌المللی« فری هگی» بوداپست در سطح بین‌المللی با کدهای شناسایی BUD (یاتا) و LHPB (ایکایو) شناخته می‌شود و نام مجاری آن نیز از نام مالک زمین فرودگاه گرفته شده است. ترافیک مسافری این فرودگاه نیز با توجه به امکانات آن «مطلوب» است و طبق آمار رسمی اتحادیه بین‌المللی فرودگاه‌ها، در سال 2007 میلادی بیش از هشت میلیون و 600 هزار نفر از این فرودگاه جا به جا شدند.

در سال 2005، دولت مجارستان در ازای دریافت 464 میلیارد و 500 میلیون فورنت مجارستان (تقریبا 1/2 میلیارد دلار)، 75 درصد از سهام این فرودگاه را به گروه فرودگاهی انگلیس واگذار کرد. همچنین، طبق این قرارداد، حق بهره‌برداری از فرودگاه نیز تا 75 سال دیگر به شرکت مذکور واگذار شد. در سال سال 2006، شرکت انگلیسی تصمیم گرفت سهام خود را واگذار کند که با موافقت دولت مجارستان، سهام این شرکت به گروه فرودگاهی «هاچتیف» آلمان واگذار شد. در18 آوریل 2007، این فرودگاه که ترمینال یک خود را تحت بازسازی و نوسازی قرار داده بود، موفق شد به دلیل بافت تاریخی ساختمان ترمینال، جایزه معتبر «نوسترا» را به خود اختصاص دهد.

فرودگاه بوداپست در گذر زمان

در سال 1938 دولت وقت مجارستان به این نتیجه رسید که شهر زیبای بوداپست، شایسته برخورداری از یک فرودگاه بین‌المللی مدرن است. اندکی بعد، ساخت فرودگاه به مناقصه گذاشته شد و در سال 1939، طرح «کارولی دیوید» پایه‌گذار معماری نوین در مجارستان، برای ساخت فرودگاه انتخاب شد.

با توجه به این که قرار بود فرودگاه کاربری نظامی نیز داشته باشد، از همان ابتدا محل ساخت تاسیسات نظامی و کشوری تعیین شد و اماکن و ابنیه هواپیمایی کشوری در شمال غرب، و ساختمان‌های نظامی در جنوب غرب فرودگاه احداث شد.

عملیات عمرانی در سال 1942 شروع شد و ساخت فرودگاه در زمین‌های حومه‌ی شهر آغاز شد. برای دسترسی سریع به فرودگاه، عملیات ساخت یک جاده مخصوص نیز در سال 1940 آغاز، و سه سال بعد به پایان رسید. در آن سال ها، به دلیل شرایط جنگی ساخت تاسیسات نظامی شتاب بیشتری داشت، ولی احداث اماکن و ابنیه هواپیمایی کشوری به کندی پیش می‌رفت و این روند در سال 1944 کاملا متوقف شد.

این در حالی است که فعالیت رسمی فرودگاه در سال 1943 شروع شده بود، ولی عملا فقط باند و آشیانه‌های فرودگاه قابل استفاده بود، چرا که که بسیاری از تاسیسات دیگر در طول جنگ به شدت صدمه دیده بودند.

پس از جنگ جهانی دوم ،مجارستان تحت اشغال ارتش سرخ شوروی درآمد و همانند بسیاری از تاسیسات و زیر ساخت‌های دیگر، بازسازی و نوسازی فرودگاه‌های این کشور نیز در هاله‌ای از ابهام قرار گرفت. در سال 1947، برنامه سه ساله‌ای برای بازسازی فرودگاه تدوین شد و با اختصاص 40 فورنت، عملیات عمرانی فرودگاه آغاز شد.

برنامه به خوبی پیش رفت و فرودگاه در مه 1950، پس از باز سازی کامل، به روی پروازها گشوده شد. با توجه به افزایش ترافیک فرودگاه در سال‌های بعد، در سال 1965 طرح توسعه فرودگاه آماده شد، اما اجرای آن 10 سال به تاخیر افتاد و فرودگاه در اواسط دهه‌ی 70 توسعه یافت و امکانات جدیدی به آن افزوده شد. در سال 1973 مجموعه‌ای در قالب یک شرکت هواپیمایی تاسیس شد که علاوه بر اداره فرودگاه، وظیفه سرمایه‌گذاری و انجام امور ناوبری هوایی را نیز برعهده گرفت. در سال 1974، تعداد مسافران فرودگاه از مرز یک میلیون نفر گذشت ودر سال 1977، برج مراقبت جدید و باند دوم نیز به بهره‌برداری رسید.

در دهه هشتاد، ترافیک فرودگاه بیش از پیش افزایش یافت و ساخت ترمینالی جدید در دستور کار قرار گرفت. این ترمینال که با وام دریافتی از یک شرکت اتریشی ساخته شده بود، در اول نوامبر 1985 افتتاح شد و در اختیار خطوط هوایی مالیو، لوفت هانزا، ایر فرانس و سویس ایر قرار گرفت. ترمینال قدیمی نیز با نام ترمینال یک، پذیرای مسافران سایر شرکت‌ها شد.

در سال 1993، شرکت هواپیمایی ملی مجارستان نخستین پرواز خارجی خود را به مقصد نیویورک انجام داد و فصل جدیدی در تاریخ فعالیت فرودگاه گشوده شد. با توجه به افزایش ترافیک فرودگاه، ترمینال 2 در سال 1997توسعه یافت و به تبع آن، ظرفیت فرودگاه نیز افزایش یافت. در سال 2005 با تصمیم دولت مجارستان مبنی بر خصوصی‌سازی فرودگاه‌های این کشور، 75 درصد سهام فرودگاه بین‌‌المللی بوداپست به یک شرکت انگلیسی واگذار شد که شرکت مذکور نیز اندکی بعد، سهام خود را به یک شرکت آلمانی واگذار کرد.

لینک این مقاله

[ چهارشنبه شانزدهم تیر 1389 ] [ 16:27 ] [ مدیر وبلاگ ]
فرودگاه چهار ستاره

فرودگاه بين المللي شيفول آمستردام كه در سطح بين المللي با كدهاي شناسايي AMS (ياتا) و EHAM (ايكایو) شناخته مي شود، بزرگ ترين فرودگاه بين المللي هلند است كه در 10 كيلومتري جنوب غرب آمستردام واقع شده است. اين فرودگاه يكي از مهم ترين فرودگاه هاي اروپاست و از لحاظ ترافيك مسافري بين المللي و ترافيك كارگو جايگاه ويژه اي دارد.

طبق آخرين رده بندي هاي جهاني، فرودگاه شيفول از لحاظ ترافيك بار هوايي سومين فرودگاه اروپا و چهاردهمين فرودگاه جهان به شمار مي رود و از نظر ترافيك مسافري، در رده ي پنجم جهان قرار دارد، اما از نظر ترافيك مسافري بين المللي سومين فرودگاه قاره ي سبز محسوب ميشود.

فرودگاه بين المللي آمستردام از لحاظ تعداد پروازها نيز جايگاه ممتازي دارد و در سال 2008 ميلادي 446 هزار و 569 پرواز از آن انجام گرفت. در همان سال، 47 ميليون و 430 هزار و 19 مسافر از اين فرودگاه جا به جا شدند كه اين ميزان ترافيك موجب شد فرودگاه شيفول از لحاظ ترافيك مسافري، پس از فرودگاه هیثروی لندن، شارل دوگل پاريس، فرانكفورت، و باراخاس مادريد در رده ي پنجم فرودگاه هاي اروپا قرار گيرد. در اين فرودگاه بزرگ، 188 نوبت پروازي وجود دارد كه 68 درصد آن براي پروازهاي مسافري اروپا، 11 درصد براي پروازهاي آسيايي، و 21 درصد براي ساير پروازهاي بين قاره اي مورد استفاده قرار مي گيرد. از بخش ترافيك كارگو نيز 44 درصد پروازها به مقصد آسيا، 20 درصد به مقصد آمريكاي شمالي، و 36 درصد ديگر براي ساير مناطق جهان انجام مي شود.

طبق آخرين آمار رسمي، از اين فرودگاه در حدود 260 پرواز مستقيم به 91 كشور جهان انجام مي شود كه اين تعداد به طور مداوم در حال افزايش است. فرودگاه بين المللي شيفول آمستردام يكي از معدود فرودگاه هاي جهان است كه از ديدگاه موسسه ي معتبر اسكاي تراكس شايسته ي عنوان «چهار ستاره» شناخته شده است.

اين فرودگاه داراي پنج باند اصلي و يك باند فرعي است كه باند فرعي صرفا براي پروازهاي هوانوردي عمومي مورد استفاده قرار مي گيرد و ساخت باند هفتم نيز در دستور كار مديران شيفول است. باندهاي اين فرودگاه به دليل طول نسبتا زيادي كه دارند، موجب مي شوند خزش (تاكسي) هواپيماها از انتهاي باند به ترمينال ها در حدود 20 دقيقه به طول بيانجامد.

ترمينال هاي اين فرودگاه متشكل از يك ساختمان بسيار بزرگ است كه به سالن های مختلف تقسيم شده است. سالن 3 اين ساختمان در سال 2007 توسعه يافت و اكنون اين مكان به عنوان ترمینال 4 فرودگاه بين المللي شيفول شناخته مي شود كه البته قرار است همان ساختمان نيز در آينده توسعه يابد و در سال هاي اخير با توجه به افزايش تعرفه هاي لندينگ، بسياري از شركت هاي هواپيمايي ارزان قيمت مستقر در اين فرودگاه تصميم گرفتند پروازهاي خود را به فرودگاه هاي روتردام و آيندهوون منتقل كنند، اما تعدادي از آنها نيز با انتقال به ترمينال پروازهاي ارزان قيمت به فعاليت خود در اين فرودگاه ادامه دادند كه از ميان آنها مي توان به شركت هواپيمايي ايزي جت اشاره كرد. فرودگاه بين المللي شيفول، هاب خطوط هوايي كي.ال.ام و تعدادي از شركتهاي هواپيمايي معتبر مانند آمستردام ايرلاينز و دلتا ايرلاينز است كه در اين ميان، خطوط هواييمایی كي.ال.ام و دلتا همكاري بسيار نزديكي با يكديگر دارند.

برج مراقبت

برج مراقبت اين فرودگاه 101 متر (330 فوت) ارتفاع دارد كه تا چند سال اخير، بلندترين برج مراقبت پرواز جهان به شمار مي رفت. يكي ديگر از نكات قابل تامل در خصوص فرودگاه شيفول وضعيت جعرافيايي آن است كه پايين تر از سطح آب هاي آزاد قرار گرفته است.

«شيفول» در گذر زمان

فرودگاه بين المللي شيفول در 16 سپتامبر 1916 با امكاناتي محدود، با هدف خدمت رساني به پروازهاي نظامي افتتاح شد. چهار سال بعد، با افزايش پروازهاي تجاري، اين فرودگاه پذيراي پروازهاي كشوري شد و از سال 1951 با احداث كارخانه ي هواپيماسازي فوكر در مجاورت آن، فرودگاه شيفول به يك هاب هوانوردي تبديل شد.

زير ساختها و امكانات «شيفول»

فرودگاه شيفول داراي مراكز خريد و مجموعه هاي تفريحي فراواني است كه علاوه بر جلب رضايت مسافران و فراهم كردن اوقات خوشي براي آنان، نقش زيادي در افزايش درآمدهاي غيرهوانوردي فرودگاه دارد. مركز خريد پلازاي اين فرودگاه قبل از گمرك قرار دارد و به همين دليل، علاوه بر مسافران، مستقبلين نيز مي توانند از آن خريد كنند. يك موزه ي هنرهاي معاصر و كلاسيك نيز در فرودگاه وجود دارد كه استفاده از آن رايگان است. همچنين، امكان بازديد از بخشهاي مختلف (لندسايد) فرودگاه براي علاقهمندان وجود دارد و افراد مي توانند بدون هيچ مانعي از قسمت هاي مختلف لندسايد فرودگاه بازديد كنند.

دسترسي به فرودگاه شيفول

مسافران و مستقبلين آنها مي توانند براي دسترسي به فرودگاه علاوه بر خودروي شخصي و تاكسي، از خدمات قطار شهري و شركت هاي اتوبوس راني هم استفاده كنند. گفتني است فرودگاه شيفول از سال 1992 به شبكه ي قطار شهري متصل شده است.


برگرفته شده از ماهنامه شرکت مادر تخصصی فرودگاه های کشور
با تشکر از مهندس جواد خداپناه کنترلر مراقبت پرواز فرودگاه تبریز

لینک این مقاله
[ جمعه سوم اردیبهشت 1389 ] [ 18:13 ] [ مدیر وبلاگ ]
فرودگاه بین‌المللی ابوظبی، که در صنعت هوانوردی با کدهای AUH (یانا) و OMAA (ایکایو) شناخته می‌شود، دومین فرودگاه بزرگ امارات متحده‌ی عربی است که طبق آمار اتحادیه بین‌المللی فرودگاه‌ها، از لحاظ ترافیک مسافربری، جذب شرکت‌های هواپیمایی، و توسعه‌ی زیرساخت‌ها، از فرودگاه‌های پیشتاز درسطح جهان به شمار می‌رود.

در سال 2008، بیش از 9 میلیون و 20 هزار نفر از این فرودگاه جا به جا شدند که این میزان نسبت به سال 2007 میلادی 30.2 درصد رشد داشته است. این در حالی است که در سال گذشته‌ی میلادی، بسیاری از فرودگاه‌های بزرگ جهان مانند هیترو، شارل‌دوگل، و فرانکفورت نه تنها در بخش ترافیک مسافربری شاهد رشد نبودند، بلکه با کاهش شدید ترافیک نیز مواجه شدند. درسال 2008، میزان نشست و برخاست هواپیماها نیز در فرودگاه بین‌المللی ابوظبی افزایش یافت و با رشد 31.2 درصدی، به 93 هزار و 163 پرواز رسید.

به رغم گستردگی و تنوع شبکه‌ی پروازی فرودگاه ابوظبی، در حدود 21.7 درصد پروازهای این فرودگاه در ماه ژوییه‌ی سال جاری میلادی به مقصد فرودگاه لندن، بانکوک، دوحه، قاهره، و منامه انجام شده است.

این فرودگاه در جذب شرکت‌های هواپیمایی نیز بسیار موفق بوده و توانسته است با ارایه تسهیلات و مشوق‌های گوناگون، شرکت‌های هواپیمایی بزرگ جهان را به این فرودگاه جذب نماید. در همین راستا، شرکت هواپیمایی ایرآسیا ایکس، که یکی از شرکت‌های موفق ارزان قیمت به شمار می‌رود، چندی پیش اعلام کرد فرودگاه ابوظبی را به «هاب مجازی» خود تبدیل خواهد کرد. به عبارت بهتر، ایرآسیا، هیج هواپیمایی را در فرودگاه ابوظبی مستقر نمی‌کرد، بلکه صرفا قرار بود از این فرودگاه برای سوارنمودن مسافران ارتباطی و سوخت‌گیری استفاده نماید. با توجه به اینکه عبارت «هاب مجازی»، برای نخستین بار در عرصه‌ی صنعت فرودگاهی مطرح می‌شد، فرودگاه ابوظبی برای مدتی به کانون توجه صنعت هوانوردی تبدیل شد. البته، چند هفته بعد ایرآسیا ایکس از تصمیم خود منصرف شد و اعلام کرد قصد ندارد از فرودگاه ابوظبی برای مسافرگیری یا سوخت‌گیری استفاده نماید، اما اماراتی‌ها با انتشار اخبار گوناگون، حتی ازاعلام انصراف شرکت مالزیایی نیز برای معرفی هرچه بیشتر فرودگاه خود استفاده کردند.

ادامه مقاله

[ شنبه هفتم فروردین 1389 ] [ 12:11 ] [ مدیر وبلاگ ]

فرودگاه کلن/بن

روز دوازدهم می 2009، شرکت FEDEX EXPRESS و فرودگاه کلن/ بن مراسمی برای برتری غول حمل و نقل جدید بار در اروپای شرقی و مرکزی برگزار کردند. مرکز کلن قرار است در سال 2010 میلادی تکمیل شود این مرکز بزرگترین دروازه بار در جهان خواهد بود که با انرژی خورشیدی کار میکند، همچنین این مرکز اولین مرکز متعلق به این شرکت است که خارج از ایالات متحده با انرژی خورشیدی کار می‌کند. این دو شرکت به طور مشترک در حدود 140 میلیون یورو (195 میلیون دلار) در این مرکز سرمایه‌گذاری می‌کنند، انتظار می‌رود که شرکت FEDEX حدود 450 کارمند را در محل جدید به کار گیرد. تا به حال مرکز فعالیت FEDEX در اروپای شرقی و مرکزی در فرودگاه فرانکفورت بوده است.

تغییر محل مرکز فعالیت FEDEX چیزی بیش از یک گام جدید در جهت توسعه فرودگاه کلن/ بن به شمار می‌رود و بیانگر توانایی برای رقابت بوده و موقعیت نورث رین وست فالیا را به عنوان مرکزی استراتژیک در طی مدت‌های مدید تقویت می‌کند. آغاز به کار این ساختمان نقطه عطفی در صنعت حمل و نقل خواهد بود.

در محدوده‌ای به مساحت 538195 فوت مربع، رمپ جدید، سیستم حمل و نقل و تسهیلات مختلف با یک سیستم تمام اتوماتیک در این فرودگاه ساخته می‌شود. سیستم تولید انرژی خورشیدی آن قادر به تولید حدود 1.3 گیگا وات ساعت الکتریسیته در سال است که معادل مصرف سالانه بیش از 370 خانه است. به این منظور بیش از 172000 فوت مربع پانل خورشیدی در سقف ساختمان نصب می‌شود.

ادامه مقاله

[ شنبه هفتم فروردین 1389 ] [ 12:8 ] [ مدیر وبلاگ ]
ترافیک مسافری فرودگاه بین المللی استانبول در دوران رکود اقتصادی کاهش نداشته است.

فرودگاه بین المللی استانبول، که پیش از این به فرودگاه بین المللی «یشیل کوی» معروف بود، در سطح بین المللی با کدهای شناسایی LTBA (ایکایو) و IST (یاتا) شناخته می شود. این فرودگاه در منطقه ی یشیل کوی (وادی سبز) در 24 کیلومتری غرب استانبول واقع شده است و در بخش اروپایی این شهر قرار دارد. فرودگاه بین المللی استانبول با نام مصطفی کمال پاشا آتاتورک، موسس جمهوری ترکیه، نام گذاری شده است. در سال گذشته ی میلادی، بیش از 28 میلیون و500 هزار مسافر از این فرودگاه جابه جا شدند که این میزان ترافیک، فرودگاه بین المللی استانبول را، از لحاظ ترافیک مسافری، در میان 40 فرودگاه برتر دنیا جای داد. این فرودگاه از لحاظ ترافیک مسافری بین المللی، در میان 35 فرودگاه نخست جهان قرار دارد و در قاره ی سبز جزو 10 فرودگاه برتر محسوب می شود.

 فرودگاه بین المللی استانبول در حال حاضر دارای سه ترمینال است که ترمینال A مخصوص پروازهای بین المللی است. ترمینالB به پروازهای داخلی اختصاص دارد و ترمینال C ویژه ی کارگو است.

اداره ی فرودگاه از سال 2000 به شرکت عمرانی تاو واگذار شده است. شرکت مذکور از سال 1998 بیش از 600 میلیون دلار در این فرودگاه سرمایه گذاری کرده است. در سال 2005 تاو با پرداخت سه میلیارد دلار، بهره برداری از این فرودگاه را در اختیار گرفت که رقم این قرار داد در تاریخ خصوصی سازی ترکیه، کشورهای خاورمیانه ،و کشورهای مشترک المنافع بی سابقه بوده است. تاو در چند سال اخیر، علاوه بر ساخت یک برج مراقبت جدید، گیت های بسیار پیشرفت های نیز در ترمینال بین المللی فرودگاه ایجاد کرد و اماکن و ابنیه های بلااستفاده را از بین برد. همچنین، مقرر شده است در صورت توسعه ی ترمینال A جتوی های قدیمی این ترمینال به پروازهای داخلی اختصاص یابد. به علاوه، قرار است باند دیگری نیز به موازات باند 06/24، ایجاد شود تا در مواقعی که باند اصلی تحت تعمیر است، بتوان از باند دوم استفاده نمود. اما با توجه به اینکه زمین مورد نظر برای احداث باند دوم، متعلق به ارتش ترکیه است، تحقق این تصمیم هنوز معلوم نیست.

 خدمات

 مسافران بین المللی فرودگاه می توانند پس از عبور از گیت های گذرنامه و انجام تشریفات گمرکی، از اینترنت پر سرعت بیسیم استفاده نمایند. در ورودی و خروجی ترمینال ها، فروشگاه ها و کافی شاپ های متعددی برای ارایه خدمات به مسافران وجود دارد. قبل و بعد از گیت های گذرنامه، تعدادی کتاب فروشی و چندین میز مطبوعات نیز وجود دارد که مسافران می توانند روزنامه ها و نشریات مورد نظر خود را مطا لعه کنند. یک هتل فرودگاهی نیز در مجاورت فرودگاه وجود دارد که به مسافران ترانزیت خدمات ارایه می کند.

ترافیک و آمار

در هشت ماه نخست سال جاری، ترافیک مسافری داخلی این فرودگاه هفت میلیون و669 هزار نفرو ترافیک مسافری بین المللی فرودگاه 11 میلیون و 561 هزار و 342 نفر گزارش شده است و در مجموع 19 میلیون و 561 هزار و 342 نفر از این فرودگاه جابه جا شده اند. ترافیک مسافری داخلی و بین المللی این فرودگاه نسبت به مدت مشابه در سال گذشته، به ترتیب 3.7 و 4.8 در صد رشد داشته است و مجموع ترافیک داخلی و بین المللی با رشد 1.3 درصدی همراه بوده است. آمار ترافیک کارگوی فرودگاه برای سال 2009 هنوز منتشر نشده است، اما ترافیک کارگوی فرودگاه در سال گذشته میلادی، 349هزار و 999 تن بوده است. مجموع ترافیک کارگو، فریت و پست هوایی فرودگاه نیز در حدود 766 هزار و 221 هزار تن بوده است. طبق آمار رسمی اتحادیه ی بین المللی فرودگاه ها، این فرودگاه از لحاظ ترافیک مسافری بین المللی، در ماههای فوریه، مارس، آوریل، مه و ژوئیه به ترتیب در جایگاه 19، 23، 26، 21 و 25 جهانی قرار داشت و در ماه ژوئن در جایگاه بیست و نهم قرار گرفت. این فرودگاه جزو سه فرودگاه دنیاست که در اوج رکود اقتصادی و بحران مالی، ترافیک مسافری آنها مثبت بوده است.

راه های دسترسی

 برای دسترسی به فرودگاه بین المللی استانبول راه های مختلفی وجود دارد که بهترین آن استفاده از قطار درون شهری است. اتوبوس های مخصوص فرودگاه نیز وجود دارند که تحت نظر شرکت معروف هاواش فعالیت می کنند. اتوبوس های شهرداری نیز مسافران را در مسیر فرودگاه جابه جا می کنند. استفاده از تاکسی نیز راحت ترین و در عین حال گران ترین راه دسترسی به فرودگاه است.

 برگرفته شده از ماهنامه شرکت مادر تخصصی فرودگاه های کشور

 با تشکر از مهندس جواد خداپناه کنترلر مراقبت پرواز فرودگاه تبریز

 

لینک این مقاله

 

[ سه شنبه یکم دی 1388 ] [ 15:16 ] [ مدیر وبلاگ ]
فرودگاه بین‌المللی کیپ‌تاون، که در سطح بین‌المللی با کدهای شناسایی CPT (یاتا) و FACT (ایکایو) شناخته می‌شود، دومین فرودگاه بزرگ آفریقای‌جنوبی و سومین فرودگاه بزرگ قاره‌ی سیاه است. این فرودگاه هاب شرکت هواپیمایی «ساوت افریکن ایرویز»، و دروازه‌ی ورود گردشگر به آفریقای‌جنوبی است. تا اواسط دهه‌ی90 قرن بیستم، این فرودگاه به یاد نخست‌وزیر اسبق این کشور، به فرودگاه دانیل مالان معروف بود. این فرودگاه از لحاظ ترافیکی مسافری، سومین فرودگاه آفریقاست و در سال 2007 بیش از هشت میلیون و 320 هزار نفر از این فرودگاه جابجا شدند که این میزان نسبت به سال 2006 میلادی، 15.1 درصد رشد داشت.

با توجه به این‌که شهر کیپ‌تاون یکی از قطب‌های گردشگری آفریقای‌جنوبی محسوب می‌شود و از طرفی قرار است این کشور میزبان بازیکنان و تماشاگران جام‌جهانی فوتبال 2010 باشد، این فرودگاه به پیشرفته‌ترین تجهیزات روز دنیا مجهز شده است. همچنین با توجه به این‌که ترافیک مسافری فرودگاه کیپ‌تاون از سال 1994 سیر صعودی داشته‌است، مسوولان این کشور در نظر دارند امکانات آن را تا حد ممکن افزایش دهند. در سال 2005 میلادی قریب به 60 هزار پرواز از این فرودگاه انجام شد و از آن تاریخ، این میزان همه‌ساله افزایش یافته است. این فرودگاه در سال‌های اخیر، تحت بازسازی و نوسازی قرار گرفته است و پیش‌بینی می‌شود با توسعه و ساخت ترمینال‌های جدید، فرودگاه کیپ‌تاون تا سال 2015 پذیرای 14 میلیون مسافر در سال باشد.

مدیرفرودگاه کیپ‌تاون در این خصوص می‌گوید: افزایش ترافیک مسافری نیازمند بهبود مستمر خدمات و تسهیلات است و دولت آفریقا برای این‌کار، اعتبار زیادی تخصیص داده است. وی می‌افزاید: در نخستین گام برای نوسازی و به‌سازی فرودگاه، ترمینال‌ها را نوسازی کردیم و یک ترمینال جدید هم به فرودگاه افزودیم. سپس، دو پارکینگ طبقاتی احداث کردیم، و در نهایت، سیستم‌های روشنایی را تعویض نمودیم. همچنین، برای تسهیل در تردد مسافران، چند تلسکوپی در ترمینال پروازهای خارجی مستقر کردیم.

فرودگاه بین‌المللی کیپ‌تاون پنج ترمینال دارد و هم اکنون دو ترمینال نخست، ویژه‌ی پروازهای ورودی و خروجی بین‌المللی است، ترمینال سوم به پروازهای ورودی داخلی اختصاص دارد و ترمینال چهارم مخصوص پروازهای خروجی ساوت افریکن ایرویز است. ترمینال پنجم نیز به پروازهای داخلی شرکت‌های دیگر اختصاص دارد. اما به نظر می‌رسد با ساخت ترمینال جدید پروازهای خارجی، تغییراتی در کاربری ترمینال‌ها ایجاد شود. گفتنی است ترمینال جدید دارای 68 گیت است ودر اوج ترافیک، می‌تواند در هر ساعت به 1300 مسافر خدمات ارایه نماید.

ترمینال جدید امکانات خوب دیگری هم دارد که مهم‌ترین آنها، پارکینگ طبقاتی بزرگ ترمینال است. از آن‌جا که کمبود پارکینگ خودرو یکی از مهم‌ترین مشکلات فرودگاه کیپ‌تاون بوده است، ساخت این پارکینگ یکی از بزرگ‌ترین مشکلات این فرودگاه را رفع خواهد ساخت. پارکینگ دیگری نیز در مجاورت ترمینال پروازهای داخلی فرودگاه در حال احداث است که می‌تواند 2500 خودرو را در خود جای دهد. از امکانات منحصربه‌فرد فرودگاه، می‌توان به‌وجود شبیه‌سازهای مختلف، ازجمله شبیه‌ساز امداد و نجات در حریق اشاره کرد که امکان آموزش و تمرین مستمر را برای پرسنل ایمنی‌زمینی فرودگاه فراهم می‌سازد.

ناگفته نماند این فرودگاه همانند فرودگاه معروف ژوهانسبورگ، در امور تجاری نیز پیشتاز است و فرصت‌های خوبی برای تجار و بازرگانان فراهم ساخته است. مدیران این فرودگاه، همچنین طرح احداث شهرک کارگو را نیز در دستور کار دارند که احداث این شهرک، نیاز شرکت‌های حمل و نقل بار هوایی به انبار کالا را برطرف خواهد ساخت.

دسترسی به فرودگاه از طریق یک جاده‌ی تک بانده میسر است که ازچندی پیش، عملیات دو بانده کردن آن آغاز شده است. همچنین، عملیات اتصال فرودگاه به بزرگراه‌ها و شبکه‌ی قطار شهری کیپ‌تاون نیز در دست انجام است.

این فرودگاه زیر نظر شرکت فرودگاه‌های آفریقای‌جنوبی اداره می‌شود که اداره‌ی کلیه‌ی فرودگاه‌های این کشور را در اختیار دارد.

برگرفته شده از ماهنامه شرکت مادر تخصصی فرودگاه‌های کشور

لینک این مقاله

[ دوشنبه یازدهم آبان 1388 ] [ 21:25 ] [ مدیر وبلاگ ]
اسکرین سیوری که برای دانلود گذاشته شده است توسط Jeppesen تهیه شده است و نمایی زیبا از باند فرودگاه های مهم جهان را ارایه می کند ،البته باند قابل استفاده به همراه نام فرودگاه مربوطه را نیز در کنار هر تصویر نمایش می دهد.
حجم دانلود در حدود 32مگابایت می باشد.توصیه می کنم دوستان حتما دانلود کنند.

لینک دانلود

[ دوشنبه نوزدهم مرداد 1388 ] [ 21:58 ] [ مدیر وبلاگ ]

فرودگاه بین‌المللی سیدنی در استرالیا به نام فرودگاه "کینگز فورد اسمیت" معروف است و در سطح بین‌المللی با کد‌های SYD (یاتا) و YSSY (ایکائو) شناخته می‌شود.

این فرودگاه، بزرگ‌ترین فرودگاه سیدنی و هاب شرکتهای هواپیمایی معتبر جهان به شمار می‌رود. فرودگاه مذکور، که در حومه‌ی شهر سیدنی قرار دارد، یکی از معدود فرودگاه‌های قدیمی جهان است که از زمان افتتاح تاکنون، بدون تعطیلی به مسافران و شرکت‌های هواپیمایی خدمات ارائه داده است. این فرودگاه پر ترافیک‌ترین فرودگاه استرالیا‌ست که در سال 2003 میلادی، 28‌امین فرودگاه پرترافیک جهان لقب گرفت، اما این موفقیت در سال‌های بعد تکرار نشد و در سال‌های اخیر، فرودگاه بین‌المللی شهر سیدنی هرگز نتوانست در میان 30 فرودگاه برتر جهان جای گیرد. در سال 2007، بیش از 31 میلیون و 900 هزار نفر مسافر از این فرودگاه جابجا شدند و در حدود 290 هزار و 346 نشست و برخاست هواپیما در این فرودگاه گزارش شد که این آمار، برای این فرودگاه بزرگ، آمار جالبی محسوب نمی‌شود.

به رغم این‌که فرودگاه سیدنی پر ترافیک‌ترین فرودگاه استرالیا‌ست، مساحت آن از کلیه‌ی فرودگاه‌های بزرگ استرالیا کمتر است. فرودگاه سیدنی در سال 2002 به مدت 99 سال به بخش خصوصی واگذار شد و هم اکنون به دست "شرکت مادر تخصصی کراس ایر پورت" اداره می‌شود. این فرودگاه دارای سه باند است که دو باند آن "شرقی- غربی" است و باند دیگر "شمالی-جنوبی" است. ارتباط با فرودگاه از طریق جاده و سامانه‌ی قطار شهری امکان‌پذیر است. شبکه‌یقطار شهری به مسافرانی که توشه‌ی همراه زیادی دارند، خدمات ارائه نمی‌کند.

در سال 1953، که به تدریج فعالیت فرودگاه رونق بیشتری می‌گرفت، این فرودگاه به افتخار هوانورد معروف استرالیایی، "کینگز فورد اسمیت" ، به اسم وی نام‌گذاری شد.در آن زمان، در اطراف باند تعدادی نهر‌های کوچک وجود داشت که به تدریج خاک‌ریزی و تسطیح شدند و جالب این‌که باند‌های امروزی بر روی همان نهر‌ها قرار دارند. در دهه‌ی 60 سده‌ی 20 میلادی، با افزایش ترافیک مسافری، نیاز به ایجاد یک فرودگاه بین‌المللی در سیدنی بیش از پیش احساس شد. به همین دلیل در سال 1966 عملیات ساخت اماکن و ابنیه‌ی مدرن در این فرودگاه آغاز شد و ترمینال جدید فرودگاه سیدنی در سوم می 1970 رسما به دست ملکه الیزابت دوم افتتاح شد.

4 اکتبر سال 1970 یکی از روز‌های فراموش نشدنی تاریخ فعالیت این فرودگاه است. در این روز برای اولین بار یک فروند جامبو جت، متعلق به شرکت هواپیمایی پان‌آمریکن، در این فرودگاه به زمین نشست. فرود بوئینگ 747 (جامبو‌جت) در این فرودگاه، که تا دو سال پیش غول پیکرترین هواپیمای جهان به شمار می‌رفت، به نقطه‌ی عطفی در تاریخ فعالیت این فرودگاه تبدیل شد و موجب رونق بیش از پیش این فرودگاه گردید. در دهه‌ی 70 میلادی، باند "شمالی –جنوبی" توسعه یافت و به یکی از بزرگ‌ترین باند‌های فرودگاهی نیم‌کره‌ی جنوبی کره‌ی زمین تبدیل شد.

ترمینال بین‌المللی این فرودگاه نیز در تاریخ 1992 به بهره‌برداری رسید. این ترمینال در مدت 16 سال فعالیت، بار‌ها مورد ترمیم، بازسازی و نوسازی قرار گرفته است. طرح 20 ساله‌ی توسعه این ترمینال نیز از سال 2005 آغاز شده است و در سال 2025 به پایان خواهد رسید. تا دهه‌ی 60، این فرودگاه فقط دو باند متقاطع داشت که این امر محدودیت‌هایی را برای پرواز هواپیماها به وجود می‌آورد.

به همین دلیل طرح ساخت باند سوم، همواره مطرح بود که سرانجام این طرح، اجرایی شد و باند سوم به موازات باند "شمالی- جنوبی" احداث گردید. ساخت باند سوم، به رغم کاهش برخی مشکلات، تبعات دیگری داشت؛ چرا که ساخت باند ذکر شده موجب افزایش ترافیک، و به تبع آن، افزایش آلودگی صوتی شود و به همین دلیل ساکنان اطراف فرودگاه خواهان محدودیت پروازهای این فرودگاه شدند. این فرودگاه دارای سه ترمینال است.


برگرفته شده از ماهنامه شرکت مادر تخصصی فرودگاه های کشور


لینک این مقاله

[ دوشنبه پنجم مرداد 1388 ] [ 21:56 ] [ مدیر وبلاگ ]
فرودگاه بین المللی سوارناب هومی ، که در سطح بین المللی با کدهای شناسایی BKK (یاتا) و VTBS (ایکائو ) شناخته می شود ، در 25 کیلومتری شرق بانکوک تایلند در استان ساموت پراکان قرار دارد . عملیات احداث این فرودگاه در سال 1973 آغاز شد ؛ اما به دلیل مشکلات مختلف ازجمله سقوط دولت نظامی تایلند که به دنبال شورش های دانشجویی همان سال رخ داد ، بی ثباتی اقتصادی به دلیل بحران مالی آسیا در سال 97 ، زمین باتلاقی فرودگاه ،کمبود بودجه و فساد مالی مدیران ، روند ساخت فرودگاه شتاب خوبی نداشت .

سرانجام پس از گذشت دو دهه ، این فرودگاه در 15 سپتامبر 2006 برای خدمات دهی به معدودی از پروازهای داخلی افتتاح شد. 13 روز بعد ، آسمان فرودگاه سوارناب هومی به روی کلیه پرواز های داخلی و بین المللی گشوده شد واین فرودگاه رسما مورد بهره برداری قرار گرفت اسم این فرودگاه را پادشاه تایلند برگزیده که گفته می شود نام یکی از امپراتوری های باستانی جنوب شرق آسیا ست.

در چند روز افتتاح فرودگاه نیز ، سوارناب هومی شاهد مشکلات زیادی بود . در اولین روز فعالیت رسمی فرودگاه ، کُندی هندلینگ بار کاملا مشهود بود . برخی مسافران توشه خود را پس از یک ساعت انتظار دریافت کردند وعده ای دیگر ، بیش از چهار ساعت معطل شدند.

تعدادی از پروازها نیز با تاخیر انجام شد. در شرایطی که بروز نقص در سامانه کارگوی فرودگاه ، بر مشکلات سوارناب هومی افزوده بود ، بی کیفیت بودن مصالح ساختمانی و تبعات آن ، ازدحام بیش از حد مسافردر تنها ترمینال این فرودگاه ، نشست زمین باتلاقی فرودگاه ، و مشکلات دیگر همه دست به دست هم دادند تا مسوولان تایلندی تصمیم بگیرند فرودگاه "دان مینگ" را بازگشایی نمایند. سرانجام در 16 فوریه 2007 با دستور "سوراید چولانونت" برخی پرواز های داخلی به دان مینگ منتقل گردید و این فرودگاه بار دیگر عملیاتی شد. در اواخر سال 2006 شیارهایی در برخی تاکسی وی های فرودگاه مشاهده شد که این امر علاوه بر خطراتی دیگر، موجب جمع شدن آب در سطوح پروازی می شد.

مدتی بعد یک گروه مهندسی در بازدید خود از فرودگاه اعلام داشت : خسارت وارده به باند ، جزیی و عادی است و این موارد حتی در بزرگ ترین فرودگاه های ایالات متحده هم دیده می شود . سر انجام شرکت فرودگاه های تایلند با پذیرش 60 مورد از ایرادهای فرودگاه ، اعلام کرد تا فوریه 2007 ، کلیه مشکلات فرودگاه را برطرف خواهد ساخت.

این فرودگاه دارای دو باند موازی است که هریک به ترتیب 4000 و3700 متر طول و 60 متر عرض دارند. فرودگاه سوارناب هومی ، همچنین ، دو تاکسی وی موازی دارد که امکان انجام همزمان پروازهای ورودی و خروجی را میسر می سازد . در این فرودگاه 120 پارکینگ هواپیما وجود دارد که 5 پارکینگ مخصوص ایرباس 380 است . نکته جالب توجه این است که به رغم داشتن فقط یک ترمینال ، این فرودگاه قادر است در هر ساعت ، به 76 پرواز داخلی و بین المللی خدمات ارائه نماید . البته با تکمیل فاز نخست این فرودگاه ، ظرفیت مسافری سوارناب هومی سالانه 45 میلیون مسافر و ظرفیت کارگوی آن سه میلیون تن کالا در سال خواهد بود.

این فرودگاه دارای یک پارکینگ 5 طبقه است که گنجایش 5 هزار خودرو را دارد.

گفتنی است 70 درصد از هزینه ساخت فرودگاه را بانک همکاری های بین المللی ژاپن تقبل کرده است و به همین دلیل ، به رغم خواست عمومی ، که مایل بودند این فرودگاه هاب مسافری منطقه بشود ، اقدام ها به گونه ای پیش رفت که این فرودگاه به هاب کارگو تبدیل شود . به نظر می رسد این تصمیم با ایجاد بزرگراه های مدرن میان کارخانجات صنعتی ، شهر بانکوک ، و بندر لیم چاپانگ تا اندازه ای محقق شده است.


برگرفته شده از ماهنامه شرکت مادر تخصصی فرودگاه های کشور


لینک این مقاله

[ پنجشنبه چهاردهم خرداد 1388 ] [ 20:30 ] [ مدیر وبلاگ ]

Riyadh Airport

فرودگاه بین المللی ملک خالد

فرودگاه بین المللی ملک خالد در 35 کیلومتری شمال ریاض ، پایتخت عربستان سعودی قرار دارد و طراحی آن توسط سه شرکت مهندسی هلموت ، اوباتا و کازابوام انجام شده است.

این فرودگاه در سال 1983 راه اندازی شده ، با 225 کیلو متر مربع زیر بنا یکی از وسیع ترین فرودگاه های جهان به شمار می آید.ُ در این فرودگاه تمام تجهیزات مورد نیاز برای فرود و پرواز هواپیماهای جهان مستقر شده است که ترمینال های پروازی و تجاری ، مسجد ، برج کنترل و دو باند ، هر یک به طول 4200 متر ازجمله آنهااست .این فرودگاه دروازه شهر ریاض و سایر شهرهای این کشور به جهان خارج بوده ومرکز هواپیمایی ملی عربستان نیز به شمار می آید.

برج مراقبت پرواز

برج مراقبت پرواز فرودگاه ملک خالد در مرکز مجموعه مسافری فرودگاه بین پاویون سلطنتی و مسجد فرودگاه واقع شده است .

این برج با 81 متر ارتفاع ، یکی از بلند ترین برج های مراقبت پرواز در جهان به شمار می رود که شامل 19 طبقه مجزا بوده و 1230 متر مربع فضای قابل استفاده دارد . اتاق دیده بانی برج در آخرین طبقه قرار دارد و کنترلر های برج می توانند به صورت بصری تمام مراحل نشست وپرواز هواپیما ها را مشاهده کنند . علاوه بر بخش های اداری مستقر در برج و نیز اتاق کنفرانس ، یک مرکز آموزش نیز در برج در نظر گرفته شده است. دو منبع تغذیه برق یدکی نیز در برج در نظر گرفته شده که در مواقع اضطراری مورد استفاده قرار می گیرند.

Riyadh Airport

ویژه مسافران

پیاده رو متحرک از جمله امکاناتی است که برای راحتی مسافران در نظر گرفته شده است . این پیاده رو این امکان را فراهم می کند که مسافران بتوانند از هریک از سه ساختمانی که به ترمینال های پروازی خارجی و داخلی متصل می شوند ، به محل مورد نظر خود بروند .

مجموع طول این پیاده رو 1196 متر است که با وجود پهنای زیاد ، سرعتی معادل 60 متر در دقیقه دارد . به علاوه برای دسترسی مسافران از پارکینگ به ترمینال و مسجد فرودگاه 80 آسانسور و پله برقی نیز تعبیه شده که دو مورد آن اختصاصا به مسجد تعلق دارد.

پارکینگ طبقاتی فرودگاه نیز در مقابل ترمینال های مسافران احداث شده و گنجایش 11 هزار و 600 خودرو را دارد که در سه طبقه و ارتفاع 12 متر قرار دارد.

مسافران هنگام سوار شدن به هواپیما ، از ایر بریج ( دالان تلسکوپی که رابط گیت خروجی و درب هواپیما است ) استفاده می کنند تا مسافرگیری و پرواز با سرعت وسهولت بیشتر انجام شود . هر ترمینال 8 گیت خروجی به طرف هواپیما دارد که در مقابل هر یک از آنها یک ایر بریج تعبیه شده ونیازی به استفاده از اتوبوس برای حمل مسافران وجود ندارد.

ترمینال های سلطنتی

سران دولتی و سایر مقامات عالی رتبه کشوری و شخصیت های برجسته سایر کشورها هنگام ورود به این فرودگاه از پاویون سلطنتی که دارای نماد اسلامی است استفاده می کنند . این ساختمان با تمام ساختار فرودگاه متفاوت بوده و در آن از نماد های اصیل اسلامی به همراه فضاهای سبز متفاوت استفاده شده است . منطقه ویژه برگزاری مراسم رسمی نیز برای استقبال از مهمانان ویژه به همراه گارد احترام و گروه موزیک در همین منطقه مستقر شده است.

ترمینال عمومی

یک ترمینال عمومی به صورت مجموعه ، در ضلع شمالی باند شماره یک احداث شده است که هواپیما های خصوصی از آن استفاده می کنند وبه وسیله یک خط ویژه به تاکسی وی باند متصل می شود. امکانات هوانوردی غیر نظامی شامل ترمینال مسافران ، پارکینگ هواپیماها وتجهیزات حفاظتی در این محل مستقر شده اند.

مسجد

طراحی و معماری مسجد فرودگاه از هر لحاظ با سایر بناهای محوطه فرودگاه متفاوت است و در آن از عناصر معرف دین اسلام و معماری اسلمی استفاده شده است. فضای اختصاص یافته به مسجد به گونه ای است که همزمان بالغ بر 5 هزار نمازگزار در داخل و به همان میزان نمازگزار در خارج از صحن مسجد امکان اقامه نماز دارند . از لحاظ زیبا شناختی نمای مسجد در داخل و خارج با مرمر تراشیده پوشیده شده ، شیشه ها رنگی است ، کف مسجد با سرامیک های اعلا کفپوش شده و درها با چوب های عالی که کار هنری روی آنها انجام گرفته ، ساخته شده است . با قرار گرفتن در مرکز ترمینال مسافران ، این بنا به عنوان یک ساختمان مهم معرفی شده و به گونه ای قرار گرفته که مسافران در بدو ورود به محوطه ترمینال ابتدا ساختمان مسجد را مشاهده می کنند .

Riyadh Airport

چشم انداز ها

فرودگاه ملک خالد علاوه بر ویژگی های معماری خود ، به لحاظ داشتن چشم اندازهای زیبا نیز جالب توجه است . بالغ بر 500 هزار مترمربع فضای سبز که در آن 224 هزار اصله درخت کاشته شده ، به همراه تاکستان ها و باغچه های کشت توت فرنگی نوازشگر دیدگان مسافرانی است که به محوطه فرودگاه وارد شده یا در انتظار هواپیمای خود هستند.


برگرفته شده از ماهنامه شرکت مادر تخصصی فرودگاه های کشور

[ چهارشنبه بیست و ششم فروردین 1388 ] [ 19:3 ] [ مدیر وبلاگ ]
معرفی مرکز جهانی دوبی

مرکز جهانی دوبی

مرکز جهانی دوبی

[ سه شنبه یکم بهمن 1387 ] [ 15:23 ] [ مدیر وبلاگ ]
فرودگاهی آرمیده در جزیره:

فرودگاه کانسای ژاپن

مطالعه مقاله

[ سه شنبه یکم بهمن 1387 ] [ 15:16 ] [ مدیر وبلاگ ]
نگاهی به تاریخچه فرودگاه هنگ کنگ:

مشاهده مقاله

[ پنجشنبه شانزدهم آبان 1387 ] [ 18:19 ] [ مدیر وبلاگ ]
تاريخچه فرودگا ه ها (قسمت دوم)

 

مشاهده مقاله

[ دوشنبه ششم آبان 1387 ] [ 17:56 ] [ مدیر وبلاگ ]
معرفی فرودگاه:

 

مطالعه مقاله

[ شنبه چهارم آبان 1387 ] [ 13:51 ] [ مدیر وبلاگ ]
تاريخچه فرودگا ه ها (قسمت اول):

 

مشاهده مقاله

[ سه شنبه سی ام مهر 1387 ] [ 17:25 ] [ مدیر وبلاگ ]
تاریخچه فرودگاه کوالالامپور که بزرگترین فرودگاه آسیا است:

 

فرودگاه کوالالامپور

[ شنبه دوم شهریور 1387 ] [ 18:15 ] [ مدیر وبلاگ ]
آلبوم تصویری معرفی فرودگاه تبریز رادر سایت تخصصی فرودگاه تبریز ببینید:

آلبوم تصویری فرودگاه تبریز

[ پنجشنبه بیستم تیر 1387 ] [ 17:42 ] [ مدیر وبلاگ ]
.: Weblog Themes By SibTheme :.

درباره وبلاگ

برج مراقبت پرواز (کنترل ترافیک هوایی) فرودگاه تبریز

تقدیم به دخترم سنا

مدیر وبلاگ : محمدفرشباف

کنترلر اداره مراقبت پرواز (کنترل ترافیک هوایی) تبریز
امکانات وب